zamansız

duzenim bozuldu ya sinirlerimin de bozulma vaktidir..uyku uykusuzlk arasında gunler cift cift gidiyo sanki..bizaz depresif biraz da yalnızım simdi.kuaybenin gidisi de beni vuracak artık..kendimi hazırlamaya calısıyorum..mumkun oldugunca donup bakmıyorum esyalarına sanki simdiden gitmis gibi ruhuma antreman yaptırıyorum..

ne kadar yureksızlestım ayrılıklardan sonrasındaki yokluk sızısından korkar oldum..ama gitme demeye de mecalim yok git sen de git derm ancak..bir telefon kadar yakınındayım diyor..hayır bir telefon kadar uzagımdasın..simdi bu hucre namzedi oda hastane sınawlar ve ben hep beraber gıdısınle bir kez daha yalnızlasacagız..gitmek mi zor kalmak mı bilemedim..ama geride kalmaktan cok yoruldum..

kucuk mutluluklar geride kaldı sanki..uyandıgımda gene ankarada olsam ama aylardan kasım olmasa..